Klub Literatów

z motylem chodzić w zawody
o prymat w kwestii urody

w szranki stanąć ze świerszczem
czyje też granie lepsze

biedronce - prawie z biegu -
zakosić siedem piegów

a ważce pozazdrościć
i kształtów i lotności:

tak swoje owadzie marzenia
zapraszać do spełnienia -

ot, wyprzeć ze świadomości
że czas nie uznaje litości

poziom skojarzeń i wierszy
nierówny jak kostka brukowa

to myśli błysk brylantowy
to chropowate słowa

tak źle i tak fatalnie
nieważne zimą czy latem -

kompromis - szlifować bruki
zostając literatem

pochód - dawno niewidzianych krewnych
i spotkanie w domu u tych
co już umarli
o tysiące kilometrów stąd

tam też prasowanie
białych bluzek - stos koronek
nie wiadomo skąd
na leśnej darni

z niecierpliwym dzwonieniem do drzwi
jak na pożar choćby od żelazka
a na ścianie ślad ramy byłego
zatartego w pamięci obrazka

przebudzenie o czwartej nad ranem -
choć te bluzki wciąż leżą na sofie -
z takiej wizji tylko szpital psychiatryczny
lub kurs letni przy filozofie

niektóre kolory się gryzą -
więc co zrobić z zieloną koroną drzewa
na tle błękitnego nieba?

kłamstwo ma nogi krótkie -
czemu tak wielu - tak szybko -
wbiegło dzięki niemu i nim na szczyt?

roztropniej z mądrym zgubić, niż z głupim znaleźć -
po co w ogóle kultywować kontakty
z kimkolwiek niemądrym?

lepsze jest wrogiem dobrego -
czy dlatego warto dobrowolnie przystać na
stagnację chroniącą to drugie?

po nitce dochodzi się do kłębka -
a co jeśli ona poplątana, zasupłana
bądź zerwana skutecznie?

każda miłość jest pierwsza -
chyba tylko wobec zdiagnozowania
kompletnej sklerozy?

Wyrwałem z cienia gruz.
Resztkę metalu i powietrze.
Na koniec zadając mu lekki ból,
deszczem z krwi nieokrzepłej.

O słońce, promień, blasku strzęp.
Falę przeklętą w próżni.
Czegoś co nie jest z masy zła.
Czegoś, co od niej mnie różni.

Świeczka bez kropli parafiny, ukuta knotem.
Czarny, samotnie zdycha płonąc.
Tak jakby ja; poproszę z lodem.
Mówią, że to trucizna bytu.

Liście żółkną i tak jest stale.
Ukłon dla uczuć zrobię tu.
Gdy giną.
Nie odrastają...

stary kredens
w salonie babci Anastazji
był obiektem dość słodkich
i śmiałych fantazji:

krył w sobie konfitur słoje
stos domków z piernika
miśnieńską porcelanę
nalewkę Ludwika

miał zapach soku z derenia
wytworność kryształów
w takiej na przykład karafce
z likierem z migdałów

przepastny jak wyobraźnia
sześciolatki sprytnej
pomieścił zgrabnie co smaczne
i całkiem niezwykłe -

kilka spodeczków różowych
pięć lasek wanilii
odległe kadry dzieciństwa
do rymów sprzed chwili

miłosne wyznania
los do poskładania
z klocków LEGO

trzy końcowe wnioski
dwie durne pogłoski
złapać w biegu

ściany znów pobielić
chlebem się podzielić
bardzo szczerze

nie powiedzieć sobie
czego dziś nie zrobię
bo Mu nie wierzę

na wypukłościach czaszki
zwisając w dół pajęczymi nogami
przysiadły myśli ciężkie
ponieważ ciężarne

za chwilę powiją ołowianość chmur
oglądanych przez okno podobno letniego poranka
wydadzą na świat grad albo deszcz
a może nawet błyskawicę czyjegoś krzyku

jeszcze moment a uderzając
maleńkimi młoteczkami w potylicę
rozbiją ją by przez tak zrobiony otwór wypuścić
z mózgu receptory wszystkich koszmarów

w kolejnej sekundzie urodzą dodatkowo
chyba zamiast depresji endogennej
zdecydowaną skłonność do przesady
niektórzy nazywają to uprawianiem literatury